Omschrijving:
Het lijkt heel eenvoudig: criminelen gaan naar de gevangenis en mensen met een psychiatrische stoornis gaan naar de geestelijke gezondheidszorg.
De realiteit is anders: meer dan driekwart van gedetineerden in ‘gewone’ gevangenissen heeft een psychiatrische stoornis of verslaving gehad.

De forensische psychiatrie richt zich op mensen die een delict hebben begaan hebben en die psychiatrische zorg behoeven. Een deel is in aanraking gekomen met justitie en een deel komt via de huisarts met de vraag voor behandeling. Deze zorg kan vrijwillig worden aangenomen, maar ook als voorwaarde worden gesteld of verplicht worden opgelegd in een vonnis.

Forensische instellingen liggen regelmatig onder vuur vanwege ernstige incidenten met grote maatschappelijke impact. Patiënten op een veilige en verantwoorde manier laten terugkeren in hun omgeving en de maatschappij is een belangrijke taak. Van belang is dat een ggz-instelling zich niet moet laten verlammen door het vergrootglas waar ze onder ligt; er moet een weloverwogen besluit genomen kunnen worden over waar de patiënt het best bij gebaat is en wat de minste kans oplevert voor terugval in delictgedrag.

​Tijdens deze editie gaan we dieper in op de behandeling, risicotaxatie, de forensische keten én het werk van de reclassering. Tevens is er aandacht voor stigmatisering in de (forensische) psychiatrie en staan we stil bij de media-impact van de afgelopen jaren.